SCRAMMBLEDEGGS

Sayang hindi ko makuhang makapanood ng Survivor:Philippines, dahil sa pabago-bago kong schedule at bahagyang pagkalulong sa chatting at internet.Maganda pa naman ang concept ng laro,mga cast aways na dinala sa isang liblib na islang may birheng kagubatan,isolated na lugar para mag survive in a everyway gamit lang ang environment na available at yun nga ay ang isla…

Pero mas magandang i-visualized ang survivor na naglalaro sa isip ko ngayon,real life story,real life drama.Isang pamilyang pinagbuklod ng kapalaran,namumuhay sa ginagalawan mong kumunidad,walang camera,walang televiewers,tanging mga minsang sulyap lang sa kanila at minsang pagtutok…

Survivor Cavite…

Eto,kapit bahay namin ang kwento ko…tawagin na lang natin silang Adams Family…Nakatira sa malapit sa ilat(hindi ilog,hindi sapa,hindi kanal,hindi estero pero laging basa at may tubig na umaagos dapat kaso naging stagnant dahil sa naipong basura )Maliit na bahay na yari sa pinagtagpi tagping yero karton lata dyaryo plastic,salamin,bahagi ng kotse,bahagi ng spaceship,gulong,goma,kahoy,bakal,stapler,pandikit at kung ano ano pang materyales na ginamit para maka buo ng bahay…

Para mas makilala mo ang kalahok/karakter sa naturang totoong reality program.Ipakikilala ko sila ayon sa pagkakakilala ko sa kanila.

Mr.Adams:Payatot na haligi ng tahanan…walang trabaho maliban sa tumayo,sumandal,umupo maghapon sa kanto ng eskinita(nataong corner lot ang bahay ko ng eskinita)Putol ang isang paa at bulag ang kaliwang mata.Palangiti(sa akin)at tadtad ng tattoo ang balat.Pagbinasa mo ang nakasulat,sasabihin mong walang sense ang tattoo nya tulad ng drawing ng mga stick na nakalagay na parang roman numeral,insektong di pa natutuklasan,dragon na parang ewan,salita tulad ng ‘wawa’(na dahil sa curiosity ko at closeness namin,tinanong ko kung ano yung wawa,mama daw dapat yun kaso namali sya ng pwesto ng braso habang tina-tattoo at pabaliktad na nailagay sa balat nya ang ‘mama’)’kid’ ‘totoy’ ‘hESuS’ at ‘21’…at iba pang marahil ay peklat o balat na…

Mrs.Adams:Mabilog na ilaw ng tahanan,dihamak na mas bata sa edad ni Mr.Adams at laging may kargang bata.Bulok ang unahang mga ngipin kaya hindi pala ngiti ngunit sa pagpapalaki nang mata at pag angat ng sabay ng kilay ang paraan nya ng pagbati sa akin.May anim na anak na halos magkaka-sunod.Naghahanap lagi ng magpapalaba at magpapaplantsa ng damit,madalas akong tanungin kung pwede pa kaya sya sa pabrika na madalas ko namang sagutin na siguro kaso walang opening sa amin…

Adam Panganay:14 yrs old,elementary drop-out,naninigarilyo at nainom.Tinakwil ng paa niya ang sinelas o sapatos at ng katawan ang pang itaas na damit…walang bukang bibig kundi murahin si …

Adam No.2:Twelve yrs old siguro,pero iisipin mong kambal sila ni Adams Panganay sa laki,taas,at payat ng pangangatawan,nakita kong naninigarilyo pero di ko nakitang nag-iinom,nagsisinelas paminsan minsan at nagdadamit pang itaas pag may okasyon,laging nagtatanong kung may basura ba raw na ipapatapon o papalinis ko ba raw ang motor ko…

Adams No.3,4,5:Nasa edad na 7-11 yrs oldsilang tatlo pero mahusay lang siguro ang makakapagsabi kung sino sa kanila ang matanda at kung sino sa kanila ang bata…nagpapalit palit ng suot(silang tatlo)at parang may schedule din yata kung sino ang magsisinelas…hindi nag sisipag aral o hindi nagtuloy sa pag aaral at nagsasalitan sa pakikipaglaro kay…

Adams Bunso:1-2 yrs old,maitim na baby,hindi nagsasalita kundi umuungol,umiiyak at tumatawa lang lagi…tuwina’y nakatingin sa mga dumadaang may sinusubo sa bibig…hindi ko pa nakikitang naglalakad mag isa kaya laging karga ng nanay nya o nang nakatatandang mga kapatid.

Hindi ako makapaniwala na ang ganitong pamilya ay nag su-survive sa kabila nang kawalan ng maayos na trabaho ng sinuman sa miyembro ng pamilya…kawalan ng maayos na bahay,at kawalan ng materyal na bagay na makikita natin sa ibang pamilya partikular sa atin dito na may PC sa bahay(ang analysis ko kasi diyan,kapag may PC kayo,siguradong may TV,ref,electricfan,washing machine,DVD, stereo at LPG na kalan kayo sa bahay,bonus na may playstation,Xbox o PSP at Gameboy)Kahanga hanga,kagila-gilalas,at hindi kapanipaniwala pero totoo!

Sa pagsusuri ko at pagmamasid sa kanila,nag su-survive sila dahilan sa dalawang major factor:

1.)Science:Adaptation or survival of the fittest concept siguro…hindi sila nagkakasakit dahil nasanay sila sa maruming paligid,hindi nagsisinelas dahil kinapalan ng kalyo sa paa kakalakad ng naka yapak,hindi nagdadamit dahil sanay sa init at lamig ang katawan,hindi laging nagugutom dahil sanay sa kakaunting pagkain,at hindi nalulungkot dahil sanay sa malungkot….

2.)Religion:Faith can move mountains siguro nga…kada ka kwentuhan ko si Mr.Adams,sa pagitan ng pagmumura nya sa kwento nya,lagi kong naririnig yung salitang ‘may awa ang Diyos’ at ‘sa awa naman ng Diyos’,gayundin daw si Mrs.Adams na kakwentuhan naman lagi ng nanay ko.Pagtinanong ko sya kung buti’t hindi nagkakasakit yung si Adams Bunso kahit nauuso ang sakit,isasagot naman nya sa akin ay ganito:’Putang inang yan,e wala na ngang pera tapos sasabay pa sya,e mabuti’t sa awa naman ng Diyos e walang sakitin sa putang inang mga ‘yan!

Isa pang lagi kong napapansin sa Adams Family ay ang kanilang pagiging matandain.Alam nila halos ang bawat birthday, okasyon, o handaan sa lugar namin dahil hindi sila nawawala sa kahit anong okasyon na may kainan.Marahil may special silang kalendaryo ng mga okasyon naming magkakapitbahay.Isama mo pa ang lamayan,libing graduation,victory celebration ng nanalong kagawad at iba pang biglaang okasyon tulad ng may nagpakaing umuwing OFW,kundi man lahat sila, karamihan sa kanila ay naroon.

Tuloy ang kwento ng kanilang buhay at sa aking pagninilay,habang sinusulat ko ito,naisip ko na maraming bagay sa kanila ang kakainggitan ng karamihan sa atin,o wala sa atin…kung anu ano iyon,read on!

Pakikisama-wala silang kaaway dito,hindi sila pinagsisimulan ng away,hindi sila nakikikampi sa nag aaway hindi sila nagku kwento tungkol sa magkakaaway…

Pagkamatulungin-lagi silang nakahandang mag gayat at magluto ng mga handa sa handaan kung may handaan sa inyo.Lagi silang nag o-offer ng tulong pisikal kahit alam nilang mas malakas ka sa kanila para gawin ang simpleng trabaho(kapag inuutusan akong magdala ng basura sa kanto para sa pick up ng trak,lagi kong ipinapakisuyo it okay Adams No.2 kase sa halagang 5pesos,bubuhatin nya ang basura kahit siguro mas mabigat pa ito sa kanya…o may lamang patay na tao ang sako ng basura…)

Katapatan-hindi sila nahihiyang ikwento ang kakapusan nila sa buhay,kung wala nang gatas si Adams Bunso,kung ilang beses silang lumiban sa pagkain o kung bakit hindi man lang nila nakuhang pag aralin ang kanilang mga anak.Nangungutang sila minsan ng pera pero hindi ko pa naranasan na hindi sila nagbayad.

Pananampalataya-hindi man sila nagsisimba subalit alam kong mga kristiyano sila sa kanilang pananampalataya dahil ni minsan ay hindi ko sila narinig na sinisi ang Diyos sa kung anumang bagay na wala sila o kinakapos sila.Laging pag asa ang hated ng pagbubuntis,at laging nagpapasalamat sa pabalot na iuuwi kapag may natira sa handaan.

Pagmamahalan-ano ang sikreto nila at nagtagal si Mrs.Adams sa piling ni Mr.Adams gayung halos wala namang maitulong ang pilay at bulag na si Mr.Adams sa kanilang pagtataguyod ng pamilya?Bakit hindi hinahayaan ni Mr.Adams na alipustahin o hamakin ninuman sa lugar namin ang sinuman sa mga Adams na anak nya?Bakit hinahati ng magkakapatid na Adams No.3,4,5 ang munting pagkain na nadiskarte ng isa sa kanila gayung kulang pa sa kahit sino sa kanila iyon?Bakit nagsi-share sa isang stick na yosi si Adams panganay at si Adams No.2? Sigurado akong may pagmamahalan na nagbibigkis sa kanila sa kabila ng kakapusan…

At Pagasa-na sana,ang bawat araw ay higit na mabuting araw sa araw na nalampasan nila sa bawat gabing ipipikit nila ang kanilang mga mata upang magpahinga at matulog sa maghapong survivor na pinagdaanan nila…

Yan ang totoong Survivor…24/7,365 and ¼ days a year pero laging hindi natin pinapanoodmaliban sa maikling sulyap o saglit na pagtutok!

Gloria Resign…Ayun!Nagkabahid pulitika!!!Nya ha ha!!!

NASAAN KA?

hinahanap kita sa kanilang mga mata

at sinusukat ang kamay sa sukat ng kamay nila

maging ang ngiti mo’y pilit ring nilalapat

sa labi ng iba’t tamis nito’y sinusukat

pangalan mo’y tinatawag sa bawat daraan

na may haba’t sing itim ng buhok mong parang dagat

sa tudyo ng amihan ay parang along malalaya

nais mang haplusin,mamasdan lang ay ligaya

ang mahihinhin na hakbang ng iyong mga paa

ay naririnig pa rin,bakas pa’y nakikita

at para bang ang init ng kamay mo’t balikat

ay damping ang wangis ay araw na papasikat

may tinig sa diwa kong lagi’t laging naririnig

hindi yata’t tinig mo na anghel ang kahimig

sa lumbay kong puso at katawang may sakit

sa mga alaala mo’y lunas kong nakakamit

sa iba’t ibang bisig ay pilit sinasanay

na isiping bisig mo yaon ngang dumadantay

ngunit lagi’t lagiinit ay pumapanaw

at naiiwan akong nag iisa’t giniginaw

pagdaka’y iniisip kong ito kaya’y ako lamang

wari baga’y naliligaw na isang ibong parang

tangi lamang aawit ng pagsinta at ligaya

kung naroon sa pugad-langit niyang sinisinta!

MAARI BA?

gawin mo akong malaya at malayo

sa kanlungan mong mga bisig

na ang higpit ay sumasansala

sa aking tinig at mga ibig

at mabuhay ng wala sa silaw

ng mata mong nagtatanong

kung saan tayo dadalhin

ng panahong gumugulong

sawa na akong marinig

ang mga buntong hininga

ng mga sana at dapat sana

na kapwa natin winalang halaga

nalunod na ako sa patak

ng luha mong naging dagat

sa dahilang hindi ko alam

sa akin ay nagdaramdam

hayaan mo akong humakbang

ng may tirang katiting

sa nasasaid kong pang unawa

nang nasa iyong piling

at patawarin mo na lang sana

ang lahat kong pagkukulang

sa puso kong di unawa

ang tunay na inaasam

marahil ako’y hibang

na di man lang natuklasan

ang buti ng puso mong

tanging sa aki’y inilaan

ano pa’t ang buhay ko

ay parang alon lamang

na kusang nababasag

sa paghalik sa pampang

kung kaya’t ayoko man

na ikaw ay masaktan

ano’t ang dusa mo

ay tila ko kaligayahan

kung kaya naman huwag

huwag mo akong pigilan

na iwanan ka’t isauli ko

ang laya mo’t kaligayahan!

Dear Love,

I don’t know how to start or where to find the courage of writing this kind of letter.I am lost for words and afraid this will push you further away than keeping you back.Maybe I will not send this to you either if ever I luckily finish writing this and by any chance you come across reading this,I just wanted to tell you how thankful I am for the things you’ve done into my life.Things that I never appreciated when we’re still together and never cherished ‘till you are gone.

No,I don’t blame you for walking away.It was my way that drives you to choose another path so different from what I wanted to stroll along.I just dreamed a different dream and find a happiness that defines opposite to what you like.I don’t blame you for seeing it that way.

I could have stop you from walking away but I choose not for I believe you have enough reason to be away from me.Life sure has a way of teaching me,and it always teach me too little too late.What difference could have been made if I have gathered the courage to stop you and set aside my pride?Now,I will never know and only time will tell if I will beright or wrong on that decision.For the days you never turn back,I wish I could tell you that I was at the door waiting for your return.Days passes as it will and I pretend not to think of you but I do.And everyday that passes,it makes me a stronger person that I used to be,so I believe I am…

My poems for you,that I promised you to write every chances I get to express my love for you…they have left undone.I didn’t know where I spend my time.Once I held was true now clearly turns to be fantasies after all this time.They will never be true,they will all just be whisphers that I would be afraid to say again in my whole life.

I should ask for your forgiveness,that I turn out to be someone that you didn’t wanted.My love doesn’t fade but I left it somewhere between that moment that we say goodbye to each other.All that was left are fragments of the memories.The scent of your hair on the pillow and empty clothes that will stay forever in the closet that I never wish to open again.Empty room that echoes as I climb the stair,and all the flowers that lost its glow and colors.Those are all that was left in me.

Don’t think of me less,I never cease loving you.I could have say some better things but my life will forever remain in silence just hoping that your heart still listen to what my heart is beating…

Loving you without expecting you love me back…

Fool On The Hill

Either inspired or depressed,I seek writing as a way to ease the stress or simplify the happiness.Yan ang laging dahilan ko kapag nagsusulat.I share this things and keep a copy to a journal sa harddisk at sa notebook or printed copies minsan or raw hand writing…basta ang importante sabi ko para naman ma-i-share ko sa anak ko or matuklasan nya na nagsusulat din pala ako pagdating ng araw.(at age 5,marunong na siyang magbasa ng complex words both sa tagalong at English pero since medyo hardcore minsan ang topics ko,ayoko munang guluhin ang bata nyang isipan)

Mas marunong akong mag drawing kesa magsulat or marunong akong magdrawing at pangit akong sumulat ang mas tamang term siguro.
Ngayon,since mas madaling mag drawing para sa akin kaysa sumulat,i-do-drawing ko sa aking isipan ang isang pagkakataong di ko malilimutan.(kwentong lovelife ito…or maging mukhang kwentong lovelife man lang sana…bahala ka na magbasa…)

Tinigdan ko ang oras sa relos ko,6:45pm…oras ng uwian para sa mga taong nagdu-duty ng 6am to 6pm.Nasa terminal ako ng jeep papuntang GMA mula Pala Pala.Ang haba ng pila at may naniningil na ng pamasahe bago ka pa man sumakay na nagdagdag ng dahilan sa paghaba ng pila ng mga taong sasakay.Nagbibilang ako ng pamasahe sa palad ko,barya kasi ang pera ko ng biglang may tumabi sa aking gilid.Kung hindi ko naamoy ang mabining pabango na pambabae,lilingunin ko sana iyon ng masamang tingin sa pagaakalang ito ay isang kurimaw na sisingit sa pila subalit nilingon ko lang ng normal dahil nga nasamyo ko agad ang pabango nya.
“Mamaya ka na umuwi…kain muna tayo…’bati n’ya sa akin.Kinurap ko ang mata ko ng ‘di nagaalis ng tingin sa babaeng nasa gilid ko.Naglatag ang mga mukha sa loob ng aking isip kung sinong babae ang kaharap ko sapagkat marami akong mga naging kasamahang babae sa trabaho usually mga contractual na may 5 months term lang.’Ano?Tara!’
Hinila nya ako sa braso at kagya’t na inalis sa pila.Unti unti nang nagkakadibuho sa isip ko kung sino s’ya ngunit di ko pa rin maapuhap ang pangalan mula sa nagra-rumble kong utak.

‘Di mo na ako tanda ‘no?’Pinutol nya muli ang aking pagbobola ng pangalan sa tambiyolo ng bingo sa loob ng isip ko.’Si Michelle ‘to! ano ka ba?’Automatic na parang umorder ako ng pangalan sa Jollibee…agad kong nakuha kung sino nga ang aking kaharap at ang kaugnayan nya sa buhay kong walang saysay para sa kanya.’Chelle,Wow!’parang bukambibig lang sa akin ang salitang ‘wow’ kahit hindi naman usually talagang ‘wow’ ang aking kaharap.’Tara,treat kita tutal sweldo ko naman ngayon…’Yung salitang ‘treat’ ang tuluyang kumumbinsi sa akin na sumabay sa hakbang niya papalayo ng pila.
Naglakad kami papunta sa pinaka malapit na entrance ng mall na naroon mismo sa gilid ng terminal ng jeepney.Malinaw na sa akin ngayon kung sino ang aking kasama.
Si Michelle,dati naming contractual na lagi kong pinaiiyak sa tukso dahil di sya kataasan,di kagandahan at di ko masyadong nakilala ng lubusan dahil busy ako noon sa pagtingin at pagbabantay ng kanyang mga kasamahan na may katangian na kanya namang kabaligtaran.Tinigdan ko ulit siya.’So,saan ka na napasok ngayon?’
‘Sa Gateway…electronics company…’’Saang company?’follow up question ko dahil di ako sanay sa ‘di detalyadong sagot.’Sa Cypress…’’Ah,so ok naman?’Depende sa sagot niya ngayon ang plano kong orderin dito sa hapunang siya ang nagyaya.’Ok naman…minimum na sweldo kaso agency rin…’Sa lapit ng mall,naroon na agad kami sa harap ng KFC nang muling naging aware ako sa paligid.’Tara,order tayo!’yaya nya sa akin sa harap ng counter.’Ano sa’yo?dali!huwag ka nang mahiya!’Huwag daw akong mahiya.Hindi nya talaga siguro ako lubos na kilala pagdating sa kawalang hiyaan.’Spaghetti lang at iced tea…’’Yun lang?’’Oo,kakainin din ako pag dating sa bahay…’Napakunot ang noo nya…’Di ba manonood pa tayo ng sine?’
Anak ng manok…di ko alam kung anong nangyari kay Michelle at parang may schedule s’ya ng program naming dalawa na hindi man lang ako nabigyan ng kopya.’Ha?niyayaya mo rin ba akong manood?’’Ayaw mo ba?’Sabi mo sa akin dati pag may time ka sasamahan mo akong manood ‘di ba?’’Sinabi ko ba yon?kelan?’Gumulo na naman ang isip ko sa mga pangyayari na pilit kong inaalala.
Umupo kami sa mesang nasa may sulok ng dining area ng KFC.Kinuha ko sa kanya ang tray kaya ako ang nakapili ng upuan.Bandang sulok.Malayo sa paningin ng aking mga kasamahang posibleng nagma-malling sa mga oras na iyon.Iwas tanong,iwas intriga.Hindi dapat maintriga ang intrigero.Hindi dapat ma-chismis ang chismoso.Magkaharap kaming naupo sa lamesa.Iniabot ko sa kanya ang inorder niyang spaghetti at manok kasama ng iced tea.’Dun ka pa rin ba?’tanong niya sa akin.Simula na ito ng interrogation sa isip-isip ko.’Oo,nalipat lang ako ng department pero dun pa rin…’
Nagsimula na siyang sumubo at kumagat sa pagkain niyang order kaya naman nagkaroon ako ng pagkakataong tignan ang mukha niya.Di rin halos nagbago maliban sa naging mas matured ng konti ang mukha niya kumpara sa pisnging dati’y may mangilan ngilang tagyawat na lagi kong pinapansin.Nawala na ito ngayon.Maputing mamula-mulang pisngi.Matang mabibilog,ito marahil para sa akin ang definition ng magandang mata.Ilong na maliit pero may katangusan.At di ko pinalampas ang dibdib na sinipat ko ng konti kapag siya’y yumuyuko para ilapit ang bibig sa spaghetting bahagyang iniangat ng tinidor mula sa plato.
’Mas maganda ka ngayon…’
Walang imik sa sinabi ko.’Bolero ka pa din.Tama si Cathy,magaling kang magpaikot.’Si Cathy…kasabayan niya na niligawan ko noon pero nauwi lang kami sa isang date dahil na turn off ako sa lakas ng hagikhik niya sa loob ng sinehan.’Kamusta na si Cathy?’’May asawa na…’’Talaga?’Tanong kong walang pagkamangha dahil mukha naman talagang mag-aasawa agad ang babaing iyon nung nakilala ko sya ng husto.’Harry Potter and the Goblet of Fire…yun ang gusto ko!’sabi muli niya na ang tinutukoy ay ang planong panonood ng sine.’Chelle,sigurado ka manood pa tayo?’’Oo kaya bilisan mo na ng konti.’
Mahiyain ako sa alok ng babae.Gumaan na rin ng konti ang loob ko na pumayag sa alok nya dahil sa mga namasdan kong mga nagbago sa kanya.’Bahala na…sabihin ko na lang na OT ako…8 hours!’yun na ang rason na naglaro sa isip ko at planong pangangatawanan ko mamaya paguwi.

Dalawang ticket…para sa dalawang oras na pagliliwaliw kasama si Michelle.Ako na ang nagbayad para naman hindi mukhang maging nakakahiya sa sarili ko.Pumasok kami sa loob ng pasilyo ng sinehan na unti unting nilalamon ng dilim.’Chelle…’iniabot ko sa kanya ang kamay ko at naramdaman ko ang mainit niyang palad na dumampi sa ibabaw ng kamay ko.Walang masyadong nanonood at tila bungi bunging ngipin ng batang paslit ang hilera ng mga upuan.Naupo kami sa di kalayuan sa dulong hilera.
Hindi ko ninais na bitiwan ang kamay niya.Hindi ko alam kung dahil gusto ko lang talaga o dahil matagal na rin akong hindi nakakapanood ng sine na gaya nito.Humilig siya sa aking balikat sa aming pagkakaupo.’Ang ilap mo kasi…’malumanay niyang sabi.’Ano?’may halong pagtataka ang ganti kong tanong.’Lagi kitang nakikita sa terminal…nakikita mo rin ako pero di mo ako napapansin…kaya pala dahil halos hindi mo na ako kilala…’Dahil sa hiya marahil o dahil sa pagsasamantala,inakbayan ko siya.

‘Mahina lang talaga ang memorya ko …sorry.’paliwanag kong sagot.Lalong nagsumiksik ang katawan niya sa akin.’May asawa na ako…’
pang diing ‘phrase’ ko ito para malaman ang talagang pakay niya sa pagyayaya sa aking kumain at manood.’Alam ko…dati pa…’lalo akong naguluhan sa sagot niya.’Pagbibigyan ko lang ang sarili ko…tapos nitong gabing ito…maaari mo na rin ulit akong gawing ordinaryong commuter sa kabila ng pila.’Anong kabila ng pila?’’Sa paliparan,dun ako nasakay pauwi kaya lagi kitang nakikita.’’Ha-ha!ordinaryong commuter…hindi siguro ngayon pang nakilala na kita…’
Hinayaan lang naming magkadikit kami sa pagkakaupo habang pinanood ang mga magical quest ni Harry Potter.’Chelle,bakit ba?’tanong ko na ang tinutukoy ay ang paghila nya sa akin sa pila kanina.’Matagal ko nang gusto na yayain ka…yun ‘diba ang sabi mo dati na ililibre mo ako sa sine?’pumikit ako para pigain ang bahaging iyon ng kwento niya,wala akong maalala.’Sabi mo manood tayo ng sine…dahil kamo ako lang ang willing mag overtime nung…’Alam ko na ngayon na ayun nga ang paborito kong padale sa mga ayaw mag overtime.Manonood ng sine.Ikakain sa labas.Ipapasyal sa Tagaytay.Ang tagal na rin kase mula nang iniwan ko ang ganung diskarte sa production.
‘At least tinupad ko dahil ako ang nagbayad sa sine…’’Ngayon lang…ang tagal kong hinintay…’Pinag abot ko ang dalawa kong kamay upang yakapin siya.Dahil sa hiya.Dahil sa pang unawa.Dahil sa pagsasamantala.

‘Hindi kita nakalimutan…’mahinang bulong niya.’May utang ba ako sa’yo?kung yung sine ‘eto na.Huwag mo na lang akong singilin sa tubo dahil sa tagal’tinitigan ko siya habang nagaabang nang kanyang sasabihin sa sinabi ko.’Wala kang utang sa akin…ako ang may utang sa’yo…’Sumandal ako at binitiwan ang pagkakayapos sa kanya.Para mag-isip kung ano naman kaya ang utang na tinutukoy niya.Wala akong maisip.Hindi ako nagpapautang ng pera noon o ngayon man dahil sa halos laging eksakto rin lang ang pera ko.’Mamaya bago umuwi…sasabihin ko sa’yo…’’Huwag na kung hindi importante.Huwag na kung wala ka pang pambayad.’Nakangiti ako sa dulo ng huli kong sinabi.’Mamaya…pag uwi…’

Natapos ang palabas.Tumayo kami para umuwi na at tapusin na ang isang kakaibang gabi para sa akin.’May cellphone ka?tanong ko sa kanya.Hihingin ko ang number niya dahil may saya sa sulok ng puso ko matapos ang palabas.’Meron pero di mo na kailangan ang number ko…’
‘Bakit naman?’Nakalabas kami ng sinehan at naglalakad na pabalik sa terminal ng jeepney.’Kukunin ko ang number mo…ite-text kita kung gusto kitang i-text’Yun ang hinihintay kong pagkakataon para bawian sya sa sagot niya sa tanong ko kanina kung may cellphone ba s’ya.’Huwag na…magkikita tayo kung magkikita pa tayo…’Sirang romantiko ang dating ko sa sinabi ko.Ilang hakbang na lang ang layo ko para bumalik muli sa dulo ng pila pauwi sa amin.’Teka…isosoli ko na sa’yo yung kinuha ko dati!’
Inilabas niya sa shoulder bag niya at diretso abot sa akin ang isang munting notebook na personal kong ginawa yari sa second class bond paper na hinati ko sa dalawa kung kaya’t nakilala kong akin nga iyon.Nagkaroon lang ito ngayon ng plastic cover na marahil sya ang naglagay.
’Paanong napunta ‘to sa’yo?’’Kinuha ko yan sa likod ng makinang pinaglalagyan mo nung last day ko…na curious ako kung ano ang isinusulat mo sa bawat araw na nakasubsob ka diyan…’Kinuha ko sa kanya ng may diin ng bawi ang notebook.’Sorry…’Yun ang huling salitang ine-expect ko na sasabihin niya.Tumalikod na ako at diretsong sumunod sa pila na mas mabilis na ngayong umusad kaysa kaninang hinatak niya ako  sa pila.

Sa munting liwanag na galing sa bandang ulunang ilaw ng driver,sinilip kong muli ang laman ng notebook.Punpon iyon ng mga tula,mga guhit,at mga naglalarong parirala sa isip ko kapag wala akong masyadong ginagawa sa trabaho.Mga bura burang salita sa tula na pinapalitan ko minsan ng kataga para makabuo ng tugma…mga drawing na hindi laging tapos …at ilang pahina na hindi nagalaw.May nahulog na papel na nakasingit sa pahina nito ang agad kong pinulot.Sulat kamay na hindi ako ang may gawa.Sulat babae.Kay Michelle.

Bibong Matching,(Pangalan ko pero pinalitan ko lang ng palayaw ko para masaya)Sa ibang pagkakataon na nakilala mo sana ako,baka ako ang iyong inibig at hindi si Cathy o iba.Higit kitang nakilala sa iyong mga isinusulat.Higit ka sa mapanuksong tao lang na nakilala ko.Tinukso mo ako sa paraan na hindi ako nasasaktan bagamat lalong napapamahal sa’yo.Hindi mo marahil iyon alam hanggang sa oras na ito na nabasa mo na ang sulat ko.
Mag-ingat ka lagi at ituloy mo iyong pagsusulat sapagkat higit kang marunong sa paraang ito kaysa sa iyong trabaho ngayon.Salamat sa inspirasyon at bawat tulang isinulat mo ay inisip kong iyo’y para sa akin…Michelle.Tinignan ko ang petsa ng sulat.December 31 2004…December 1 2006 ang di malilimutang date naming  dalawa.Halos kulang dalawang taon niyang sinubukang isauli ang notebook ko.Halos dalawang taon akong tinitignan siya sa kabila ng pila.
Nanghinayang ako na hindi ko man lang siya sinubukang makilala.
Nanghinayang ako na hindi ko man lang ibinigay ang number ko sa kanya.

Nanghinayang akong nakatingin sa kabila ng pila sa mga sumunod na mga araw,mga lingo at mga taon.Untill recently na nag momotor na ako papasok sa trabaho na hindi ko na kailangan pang ma-stiffneck sa pagtingin sa kabila ng pila…